ในหัวตอนนี้มีแต่ตรรกะ
ทุกอย่างในโลกนี้ต้องมีเหตุผล
...
ครั้งหนึ่งเคยชอบอะไรที่อธิบายได้ด้วยความรู้สึกมากกว่า แต่เหมือนถูกกรอกหูเข้าทุกวัน ๆ มันกลายเป็นคิดอย่างนั้นไม่ได้แล้ว แล้วไอ้ที่เคยรู้สึกได้ มันก็คล้ายจะไม่ได้แล้ว เหมือนมันจาง ๆ ลงไป จินตนาการก็หดหายไปด้วย ตั้งแต่วันที่เริ่มพยักหน้าตามคนที่พูดว่า "transformer มันเป็นไปไม่ได้หรอก ไร้สาระ" ก็นึกอยากทึ้งหัวตัวเองแล้วกรีดร้องไปสามโลกอยู่เนือง ๆ
จืดชืดสิ้นดี อยากเขียนบล็อกยังเขียนไม่ออกเลย -_-
อันที่จริงวันก่อนคุยกับคุณหนุ่ย คุณหนุ่ยบอกว่าอยากเขียนอะไรสักอย่าง เหมือนคำนี้มาจิ้มจึ้กที่ใจ ไม่ได้เขียนอะไรมาตั้งนานแล้ว เลยนึกถึงบล็อกขึ้นมา เล่าให้มันฟังว่า สมัยก่อนเคยเขียนไดอารี่อยู่เหมือนกัน คุณก็บอกทันควันว่าไม่ได้อยากเขียนไดอารี่ แค่อยากเขียนอะไรสักอย่างที่อยากเขียน
ก็อยากเขียนอะไรสักอย่างที่อยากเขียนเหมือนกัน แล้วอันนี้ก็ดูจะเขียนง่ายที่สุด
ปีหนึ่งมีสามร้อยหกสิบห้าวัน จำได้ไม่หมดหรอกว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ทั้งที่หลายอย่างก็น่าจำไว้ขำนะ
เป็นที่มาของการเขียนหน้านี้
แต่ชีวิตในขณะนี้...........ก็เหมือนเดิมนี่หว่า -_- วนเวียนอยู่อย่างนี้ตั้งแต่ปีสองเทอมสอง เรียนกะทำโปรเจค สองอย่าง เหอ เหอ
อ้อ อีกสองอาทิตย์จะสอบวัดระดับ และในหัวยังกลวง อาทิตย์หลังจากนั้นก็มิดเทอม ก็กลวงพอกันเหมือนกัน
อืม...
คิดว่าเจอเรื่องตื่นเต้นแล้วล่ะ -_____-''